Ασημένια Σαράφη | Platanus Orientalis

b81
Την Ασημένια Σαράφη τη γνωρίζω πολλά χρόνια. Από τότε που ήμουν μικρούλα, περίπου στην ηλικία της μικρής μου κόρης. Κατοικεί στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου, στο βουνό των Κενταύρων, στο χωριό όπου έχουμε σπίτι τα τελευταία 30 χρόνια περίπου! Και φυσικά, μέσα στην τόση ομορφιά που ζει καθημερινά, είναι δυνατόν να μην έχει επηρεαστεί από αυτήν; Σίγουρα το πανέμορφο και καταπράσινο βουνό των Κενταύρων, αλλά και τα καταγάλανα νερά του Παγασητικού με τις χρυσαφιές αμμουδιές τους αποτέλεσαν έμπνευση για τα βιβλία της.

b77560
Μέσα της δεκαετίας του 1880: Ένας άντρας εισβάλλει στο νυχτερινό καφενείο, καταχείμωνο. Έχει γυρίσει τον κόσμο κι ακόμη ψάχνει τον Κήπο της Εδέμ. Θα τον βρει. Μέσα του 14ου αιώνα: Ο Όσιος συνεργάζεται με την άρκτο στην αναστήλωσή της Μονής. Προσδοκά τη δημιουργία μιας χριστιανικής κοινότητας. Θα την επιτύχει. Η μυστική γραμμή τη Ι(ι)στορίας, που διαπερνά με τον ταραχώδη ειρμό της το παλαιό με το πιο πρόσφατο τότε, σε αυτά ακριβώς τα δύο χρονικά σημεία πυκνώνει και κοντοστέκεται. Για να συνεχίσει και να διέλθει την πορεία του αντιφατικού Ξένου, της Σοφίας, ερωμένης των σπιτιών, του Ιωσήφ Κωχ, χαρισματικού ζωγράφου, τη σταθερή στην ανάπτυξή της κακία της Αμαλίας, την άφιξη του Ποιητή, το φόνο και το φθόνο. Κι έπειτα, την αρτίωση του γυναικείου προσώπου της ευγενικής Ευγενίας, τις υπερπόντιες μετοικεσίες, την άτακτη υποχώρηση του Νικήτα του Δίβουλου, τη γέννηση των τεσσάρων δίδυμων κοριτσιών, το χέρι στην κούνια, το χρόνο και το φόβο. Με άλλα λόγια, τις ιδιωτικές και δημόσιες περιπλοκές στο χάρτη μιας ιδανικής επαρχίας που αργά και αναπόφευκτα θα δει τους κοινωνικούς της ιστούς να μετασχηματίζονται ή και να διαλύονται. Υπό την προστασία του Αγίου Εφήβου και στο ρυθμό του ετήσιου πανηγυριού, κατακαλόκαιρο. Και κέντρο όλων ο πολύκλωνος Platanus Orientalis, το φυλλοβόλο της Ανατολής, που με τις ρίζες του συναρτά τα μυστικά μιας αφανούς, πλην ευνόητης, συνέχειας: την υπόγεια αρχιτεκτονική των διεισδυτικών και διασταυρούμενων πλοκών.
b117178
Οι δεκαεφτά ιστορίες της συλλογής «Φεγγαράδα στο δέρμα», διαρθρωμένες σε δυάδες, εικονογραφούν και περιγράφουν ένα άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο οικείο σύμπαν, όπου ένα ευπόληπτο ξενοδοχείο μετατρέπεται σε πορνείο, μια μισομεθυσμένη πεζή καταπλακώνεται από ένα πιάνο, μια Πυγμαία ανακαλύπτει το χιόνι της Σκανδιναβίας, δύο κωφάλαλοι φωνασκούν κάτω από ένα βουβό μπαλκόνι, μια απρόθυμη κληρονόμος συνομιλεί με την από δεκαετίες νεκρή κληροδότριά της και ένα μικρό κορίτσι βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να αγαπήσει έναν άντρα που αγαπάει μια πέτρα. Ο αναγνώστης, έτσι, θα έρθει αντιμέτωπος με πολλές από τις γνωστές καθημερινές του αγωνίες και διαψεύσεις, καθώς, μεταξύ άλλων, θα αντιληφθεί πως, όπως η φεγγαράδα στο δέρμα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δερματική πάθηση, έτσι και η απαιτητική αφηγήτρια στο τέλος δε θα κατορθώσει παρά να συνθέσει ένα διήγημα για το πώς δε γράφεται ένα διήγημα, συνειδητοποιώντας για άλλη μία φορά τις ατέλειωτες δυνατότητες και παγίδες της συγγραφής.
b163168
Το νησί απείχε πολύ από τη στεριά και άρα ήταν ανέκαθεν αρόδο, μόνο που μέχρι τότε δεν το είχε συνειδητοποιήσει κανείς. Είχε κάμποσους μόνιμους κατοίκους, πολλά όμορφα τοπία κι έναν φάρο, που τον άναβε ένας από χρόνια νεκρός φαροφύλακας. Οι καλοκαιρινοί επισκέπτες του έσπευδαν να θαυμάσουν το κάστρο, το εγκαταλελειμμένο οθωμανικό λουτρό, το ιερό της θεάς Δήμητρας, τα πολλά ετοιμόρροπα μεσαιωνικά σπίτια κι έναν λιμένα που δεν επρόκειτο να επεκταθεί ποτέ. Εν τω μεταξύ, ένα καταστροφικό κοπάδι κατσίκια συνέχιζε ανενόχλητο να πηδά μέσα από ρημαγμένους τοίχους και να τρώει μουχλιασμένα στρωσίδια. Το νησί, όπως ισχυρίζονται οι ιστορικοί, υπήρξε ανέκαθεν το μήλον της έριδος. Ποιος άμυαλος θα δάγκωνε ποτέ ένα τόσο επικίνδυνο μήλο; Ένα παιδί που μεγάλωσε εκεί, υπακούοντας σε μια ευγενή γονική προσδοκία, σύντομα θα εκλεγόταν δήμαρχός του. Την ημέρα που είδαν τα πλοία αρόδο, φυσούσε νοτιάς και η ατμόσφαιρα δεν ήταν καθαρή. Οπότε και τους πήρε χρόνο για να βεβαιωθούν ότι επρόκειτο για πλοία αληθινά κι όχι για ψευδαισθήσεις της υγρασίας. Με το που βεβαιώθηκαν όμως πως τους απέκλεισαν από τον κόσμο όλο, είχαν πολλά να κάνουν. Στο νησί εγκλωβίστηκαν πολλοί: ένας θίασος ηθοποιών με τον διακεκριμένο σκηνοθέτη του, το συνεργείο διάνοιξης δρόμων, Έλληνες και ξένοι τουρίστες, ο αρχαιοφύλακας και η καλοκαιρινή του αγαπημένη, ένας αποτυχημένος συγγραφέας, μια ομάδα λαθρομεταναστών και όσοι ντόπιοι δεν έτυχε να λείπουν σε ταξίδι. «Αυτός ο τόπος δεν είναι τόπος» θα συμφωνήσουν όλοι, κι αμέσως θ’ ανασκουμπωθούν για ν’ αντιμετωπίσουν την έλλειψη φαρμάκων, τηλεπικοινωνιών, τροφίμων και τσιγάρων. Μαζί με την κακοκαιρία και το αίσθημα της ασφυξίας που θα προκύψει σ’ όλους απαράλλακτο. Εν τω μεταξύ, ο πρωθυπουργός θα ισχυρίζεται πως εργάζεται φιλόπονα και ο Πρόεδρος της δημοκρατίας θα καταρρέει μπροστά στις κάμερες. Και ο εχθρικός στόλος θα συνεχίζει να παραμένει αρόδο, για να διαιωνίζει τη δεινή τους θέση.

1104

Η Ασημένια Σαράφη γεννήθηκε το 1973 στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου, όπου και ζει. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το μυθιστόρημα «Platanus Orientalis. Οι διακλαδώσεις μιας ασυνήθιστης ιστορίας» είναι το δεύτερό της βιβλίο. Προηγήθηκε το μυθιστόρημα «Το παράδοξο ταξίδι της εφηβείας» (Εκδ. Καστανιώτη, 1998).
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s