Απ’ τον αέρα πιο ελαφριά-Φεδερίκο Ζάνμερ

Ένα πολύ σουρεάλ βιβλίο που σας προτείνω να διαβάσετε!

Μία γιαγιά που παρά τα 93 της χρόνια καταφέρνει να κλειδώσει στο μπάνιο του διαμερίσματος της έναν δεκατετράχρονο που αποπειράται να τη ληστέψει. Και εκεί ξεκινάει η πιο τρελή ιστορία.

Ο μικρός κλειδωμένος μέσα στο μπάνιο και η γιαγιά απ’ έξω να του εξιστορεί την ιστορία της μητέρας της, την οποία δεν πρόλαβε να γνωρίσει καθώς πέθανε όταν εκείνη ήταν μόλις 2 ετών!

Πέρα από την ιστορία της μητέρας της, η γιαγιά, κάνει κήρυγμα στον πιτσιρικά για τη συμπεριφορά του, προσπαθεί να μάθει για την οικογένεια του, του φτιάχνει φαγητό και του «υπόσχεται» ότι όταν τελειώσει τη διήγηση της ιστορίας της θα τον αφήσει να φύγει. Θα του ανοίξει τελικά την πόρτα του μπάνιου μετά από τέσσερις μέρες ομηρίας ή όχι;

Η μόνη «φωνή» που μιλάει στο βιβλίο είναι φυσικά της γιαγιάς και ο Ζάνμερ μας δίνει να καταλάβουμε πάνω κάτω τι της λέει ο μικρός μέσα από την κλειστή πόρτα του μπάνιου αφού βάζει τη γιαγιά να επαναλαμβάνει περίπου ότι της λέει.

Ένα ευρηματικό στόρι ενός ψυχολογικού θρίλερ θα έλεγα με αρκετό χιούμορ καθώς δεν μπορεί να μη χαμογελάσει το χειλάκι του αναγνώστη με κάποια από τα λόγια της γιαγιάς! Και ένα τέλος που φυσικά δεν το περιμένει κανείς. Παρόλο το συνάχι που με ταλαιπωρούσε το ρούφηξα κυριολεκτικά σε δύο μέρες!

«Κάτσε στο σκέπασμα της τουαλέτας. Αν θέλεις. Δε σε πιέζω. Αλλά μου φαίνεται πως θα ’σαι πιο άνετα καθισμένος στο σκέπασμα της τουαλέτας. Παίρνω κι εγώ μια καρέκλα και τη βάζω μπροστά στην πόρτα.

Θα σου αφηγηθώ κάτι.

Μη κλαψουρίζεις. Δε θα σου κάνει καλό, ούτε θα κερδίσεις τίποτα. Άσε που κινδυνεύεις να σου ανέβει η πίεση. Σ’ τ’ ορκίζομαι. Εμένα μου ’χει συμβεί.
Θα σου αφηγηθώ κάτι που θέλω πολύ να σ’ το αφηγηθώ.

Σε παρακαλώ. Μη μου το χαλάς τώρα. Σταμάτα να μιλάς, ηρέμησε, μη βαράς την πόρτα σαν χαζός κι άκουσέ με ήσυχα ήσυχα – δε θα πάθεις τίποτα αν μ’ ακούσεις.
Θα σ’ αρέσει – ξέρω τι σου λέω.

Πάντα κάτι μαθαίνεις απ’ τους γέρους. Το ξέρω πως εσείς, κι εννοώ τους νέους, δε συμφωνείτε, λέτε πως τίποτα δεν μπορείτε να μάθετε από μια γριά σαν εμένα. Ενενήντα τριών είμαι. Πάω στα ενενήντα τέσσερα. Πολλά, ε;»

Η υπερβολική αυτοπεποίθηση και η εφηβική απρονοησία καταδικάζουν έναν δεκατετράχρονο ληστή σε μια αναπάντεχη κάθειρξη. Η μοναχική υπέργηρη γυναίκα την οποία επιχειρεί να ληστέψει, τον κλειδώνει στο μπάνιο και στρογγυλοκάθεται μιλώντας του έξω από την πόρτα. Η τιμωρία του: να μετατραπεί στον ιδανικό (και τραγικό) ακροατή, που θ’ ακούσει θέλοντας και μη ολόκληρη την ιστορία μιας μακράς ζωής που οδεύει προς το τέλος της.
Ιλαρό και δραματικό μαζί, λαμπερό και ερεβώδες, το «Απ’ τον αέρα πιο ελαφριά» είναι ένα λογοτεχνικό κατόρθωμα. Ένα μυθιστόρημα που -σαν γνήσιο θρίλερ- κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία ώς την τελευταία σελίδα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s