Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν-Lionel Shriver

Τι να πει κανείς για αυτό το καθηλωτικό βιβλίο. Τα λόγια θα είναι περιττά μπροστά στα συναισθήματα που σου αφήνει όταν κλείνεις και την τελευταία σελίδα. Ειλικρινά δεν ξέρω πως να βάλω σε σειρά τις σκέψεις του μυαλού μου ώστε να μπορέσω να σας γράψω την άποψη μου. Ένα βιβλίο, που κατά την άποψη μου, θα πρέπει να διαβάστει από γονείς (και όχι μόνο). Ένα βιβλίο που αφυπνίζει συνειδήσεις. Ένα βιβλίο που σε κάνει να σκεφτείς τι λάθη μπορεί να έχεις κάνει στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών σου. Ένα βιβλίο που βγάζει στην επιφάνεια τις σκέψεις και τα αισθήματα μιας γυναίκας που βίωσε την απόλυτη απώλεια. Μιας γυναίκας που ναι μεν δεν ήθελε να γίνει μητέρα και το έδειχνε με κάθε τρόπο αλλά όταν ο γιος της έφτασε στο σημείο να αφαιρέσει τόσες ζωές να θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο. Μια γυναίκα που πάλευε να συμφιλιωθεί στην ιδέα ότι γέννησε ένα παιδί που από την πρώτη στιγμή ήταν αδιάφορο για όλο αυτό που λέγεται ζωή. Για ένα παιδί που δεν έβρισκε σε τίποτα ικανοποίηση και που απεχθανόταν την μητέρα του (ή τελικά ήταν υπερβολική αγάπη; ) αλλά και μια μητέρα η οποία δεν κατάφερε ποτέ να πλησιάσει το γιο της. Προφανώς δεν το κατάφερε γιατί είχε κατανοήσει τον χαρακτήρα του και την προσωπικότητα του γιου της, ενός παιδιού ιδιαίτερα έξυπνου, και όλο αυτό την τρόμαζε. Την τρόμαζε τόσο πολύ που την απομάκρυνε από το ίδιο της το παιδί. Ένα παιδί που κάποιες στιγμές, αδυναμίας ίσως;, αναζητούσε τόσο πολύ, έστω ένα βλέμμα από, τη μητέρα του που κατέφευγε σε ακραίες καταστάσεις για να τραβήξει την προσοχή της. Μια ιστορία εξαιρετικά σκληρή, που δημιουργεί στον αναγνώστη ποικίλα συναισθήματα. Η γραφή της Shriver κυριολεκτικά τσακίζει κόκκαλα. Για εμένα αποτελεί το καλύτερο βιβλίο που διάβασα μέχρι τώρα!

Το βιβλίο γυρίστηκε ταινία με την εξαίρετη Tilda Swinton στο ρόλο της μητέρας και είχε προταθεί για χρυσό φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών το 2011. Πολλοί λένε ότι ο συγκεκριμένος ρόλος ήταν ο καλύτερος της καριέρας της.

«Το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του κάτι ιδιαίτερο είναι μάλλον ο κανόνας, παρά η εξαίρεση. Έχουμε σαφείς προσδοκίες από τον εαυτό μας σε συγκεκριμένες καταστάσεις-κάτι παραπάνω από προσδοκίες. Έχουμε απαιτήσεις. Κάποιες απ’ αυτές είναι μικρές: αν μας κάνουν ένα πάρτι-έκπληξη, θα πρέπει να χαρούμε. Άλλες είναι αρκετά μεγάλες: αν πεθάνει ένας από τους γονείς μας, θα μας συντρίψει ο πόνος της απώλειας. Ίσως όμως, χέρι με χέρι μ’ αυτές τις προσδοκίες πάει ο κρυφός μας φόβος ότι, στην κρίσιμη στιγμή, θα αποτύχουμε να ανταποκριθούμε όπως πρέπει. Ότι θα δεχτούμε το μοιραίο τηλεφώνημα που θα αναγγείλει ότι η μητέρα μας δε ζει πια και δεν θα αισθανθούμε τίποτε. Αναρωτιέμαι μήπως αυτός ο βουβός, ανομολόγητος φόβος είναι πιο έντονος από τον φόβο για την κακή είδηση καθαυτήν: το να διαπιστώσουμε ότι είμαστε τερατωδώς αναίσθητοι. 

Το γεγονός ότι αυτός ο σκιώδης φόβος σπάνια γίνεται κυρίαρχος, προκύπτει από μια ενστικτώδη βεβαιότητα. Πιστεύουμε ότι, εάν μας συμβεί το αδιανόητο, η απελπισία θα έρθει και θα μας συντρίψει από μόνη της. Ότι το πένθος, παραδείγματος χάρη, δεν είναι μια εμπειρία που την κατέχεις, ή μία ικανότητα που απλώς της εξασκείς, και το ίδιο ισχύει και για την αναμενόμενη χαρά. Έτσι, η κάθε τραγωδία μπορεί να συνοδεύεται και από μια δόση ανακούφισης. Η διαπίστωση ότι η λύπη είναι όντως λυπητερή μας παρηγορεί όσον αφορά τον ανθρωπισμό μας (φυσικά, αν σκεφτείς τι κάνουν οι άνθρωποι, ο ανθρωπισμός είναι μάλλον άστοχο συνώνυμο της συμπόνοια, ή ακόμα και της συναισθηματικής επάρκειας).»

we-need-to-talk-about-kevin-1

«Η αλήθεια είναι ότι η ματαιοδοξία των προστατευτικών γονιών πάει πολύ μακρύτερα από το δείτε-πόσο-υπεύθυνοι-κηδεμόνες-είμαστε-εμείς. Οι απαγορεύσεις μας αποτελούν ταυτόχρονα το προπύργιο της ξιπασιάς μας. Ενισχύουν τη θεωρία ότι εμείς οι ενήλικες είμαστε οι μυημένοι. Αλαζονικά, έχουμε αποκτήσει πρόσβαση σε ένα άγραφο Ταλμούδ, του οποίου το ψυχοκαταστροφικό περιεχόμενο έχουμε ορκιστεί να αποκρύψουμε από τους «αθώους», για το καλό τους. Υποθάλποντας αυτό τον απλοϊκό μύθο εξυπηρετούμε τον προσωπικό μας θρύλο. Αφήνουμε να εννοηθεί ότι εμείς έχουμε αντικρίσει τη φρίκη καταπρόσωπο, σαν να κοιτάξαμε με γυμνό μάτι τον ήλιο και να μας έκαψε, γίναμε πλάσματα ταραγμένα και διεφθαρμένα, αινίγματα ακόμα και για τους ίδιους τους εαυτούς μας. Μιασμένοι από τα όσα μας αποκαλύφθηκαν, θα γυρίζαμε τον χρόνο πίσω αν μπορούσαμε, αλλά δεν γίνεται να ξεμάθεις αυτό τον φοβερό κανόνα, ούτε υπάρχει επιστροφή στον ευλογημένα αθώο κόσμο της παιδικής ηλικίας, ούτε έχουμε άλλη επιλογή παρά να κουβαλάμε αυτή τη μαύρη γνώση, της οποίας ο μόνος ευγενής σκοπός είναι προφυλάσσουμε τα παιδιά μας για να μην πάρει ούτε φευγαλέα το μάτι τους την άβυσσο. Η θυσία είναι κολακευτικά τραγική.»

89005

Η Λάιονελ Σράιβερ είναι μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες αμερικανίδες συγγραφείς. Το μυθιστόρημά της Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν (ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2010) τιμήθηκε με το βραβείο Orange το 2005, ενώ έχει πουλήσει περισσότερα από 1.000.000 αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τη σκηνοθέτιδα Λιν Ράμσεϊ με τη βραβευμένη με Όσκαρ Τίλντα Σουίντον στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το μυθιστόρημά της Αρκετά ως εδώ ήταν υποψήφιο για το National Book Award, μία από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές διακρίσεις στις ΗΠΑ, ενώ ήταν στη λίστα των ευπώλητων των New York Times.

Αρθρογραφεί μεταξύ άλλων στις εφημερίδες Guardian, Independent, Wall Street Journal.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s